Project Info
Project Description
ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ
ΔΙΟΝΥΣΟΣ, 28.07.2026. Συνέντευξη του κλιμακίου “Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Κρυονερίου – ΣΠΠEK” στο Go For Dionysos.
Ο Θανάσης Ντούλας, πρόεδρος του Κλιμακίου Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Κρυονερίου, και ο Γιώργος Φάμελος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, μιλούν στο Go For Dionysos και στους Αλέξανδρο Κοκκόλα και Γιάννη Κακούρη για τη διαδρομή μιας ομάδας που ξεκίνησε από μια παρέα φίλων το 1996 και εξελίχθηκε σε μία από τις πιο οργανωμένες εθελοντικές ομάδες Πολιτικής Προστασίας στην Ελλάδα.
«Μόλις είχαμε σώσει ένα σπίτι από τη φωτιά. Μια νεαρή μητέρα με πλησίασε κρατώντας το μικρό κοριτσάκι της. Στάθηκε απέναντί μου και δείχνοντας προς τη μεριά μου του είπε: “Αν μπορείς να κοιμηθείς απόψε στο κρεβάτι σου, είναι γιατί αυτός ο άνθρωπος έσωσε το σπίτι μας, αυτό ο άνθρωπος είναι δυόμιση μέτρα ψηλός!”»
Ο Θανάσης Ντούλας σταματά για λίγα δευτερόλεπτα. Η φωνή του χαμηλώνει και τα μάτια του βουρκώνουν.
«Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι άξιζε κάθε ώρα που είχα αφιερώσει ως εθελοντής.»
Δεν είναι η εικόνα κατάσβεσης μίας πυρκαγιάς που μένει χαραγμένη στη μνήμη του. Δεν είναι οι φλόγες, ούτε τα πυροσβεστικά οχήματα, ούτε οι ατελείωτες ώρες μάχης με τις αναζωπυρώσεις. Είναι μια φράση μίας μητέρας στο παιδί της που ίσως να μην καταλάβαινε ακόμη τι είχε συμβεί, αλλά που συμπύκνωνε όλη την ουσία του εθελοντισμού.
Αυτή η στιγμή εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί, εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, δεκάδες άνθρωποι αφιερώνουν τον χρόνο τους, εκπαιδεύονται, αφήνουν τις οικογένειές τους και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή κάθε μεγάλης πυρκαγιάς ή φυσικής καταστροφής.
Η ιστορία του Κλιμακίου Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Κρυονερίου δεν ξεκίνησε με πυροσβεστικά οχήματα, σύγχρονο εξοπλισμό ή κρατικές πιστοποιήσεις. Ξεκίνησε το 1996, όταν μια παρέα κατοίκων αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να μένει αμέτοχη απέναντι στον κίνδυνο που απειλούσε το δάσος της περιοχής της.
Σήμερα, το Κλιμάκιο αριθμεί δεκάδες πιστοποιημένους εθελοντές, διαθέτει σημαντικό επιχειρησιακό εξοπλισμό και συμμετέχει σε αποστολές σε όλη την Ελλάδα, χωρίς όμως να έχει χάσει ποτέ εκείνο το αρχικό πνεύμα της προσφοράς που το γέννησε.
«Ξεκινήσαμε μόνοι μας, με τα δικά μας αυτοκίνητα»
Go For Dionysos: Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία του Κλιμακίου;
Ο Παναγιώτης Πατούνας, από τα ιδρυτικά μέλη του Κλιμακίου παίρνει το λόγο: «Η ιστορία μας ξεκινά το 1996, όταν το Κρυονέρι ήταν ακόμη κοινότητα. Κάποια μέρα υπήρξε πληροφορία ότι κάποιοι σκόπευαν να βάλουν φωτιά μέσα στο δάσος, στα Βασιλικά. Τότε δεν υπήρχε τίποτα οργανωμένο. Μαζευτήκαμε μια παρέα φίλων και αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό που θεωρούσαμε αυτονόητο, να προστατεύσουμε το βουνό μας.
Δεν υπήρχαν πυροσβεστικά οχήματα, δεν υπήρχε εξοπλισμός, ούτε κάποια οργανωμένη υπηρεσία. Παίρναμε τα δικά μας αυτοκίνητα και περιπολούσαμε στο βασιλικό κτήμα, στο Τατόι. Στήναμε βάρδιες στις εισόδους, ενημερώναμε τους επισκέπτες ότι απαγορευόταν η πρόσβαση όταν υπήρχε υψηλός κίνδυνος πυρκαγιάς και προσπαθούσαμε απλώς να προλάβουμε το κακό.
Ήταν καθαρά μια πράξη αγάπης για τον τόπο μας. Κανείς δεν μας το ζήτησε. Το κάναμε μόνοι μας.»
«Ο εθελοντισμός δεν είναι χόμπι. Είναι τρόπος ζωής»
Η λειτουργία του Κλιμακίου και η εκπαίδευση
Ένα από τα στοιχεία που κάνουν το Κλιμάκιο Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Κρυονερίου να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που είναι οργανωμένο. Δεν υπάρχουν «ονομαστικά» μέλη, ούτε άνθρωποι που συμμετέχουν μόνο για να δηλώνουν παρόντες. Σύμφωνα με το καταστατικό, κάθε εθελοντής έχει συγκεκριμένο ρόλο.
«Σε εμάς δεν μπορεί κάποιος να είναι απλώς φίλος του Κλιμακίου», εξηγεί ο Γιώργος Φάμελος. «Είτε θα είναι μάχιμος εθελοντής, είτε θα προσφέρει στη διοικητική υποστήριξη. Αλλά όλοι έχουν μια αποστολή.»
Σήμερα το Κλιμάκιο αριθμεί περίπου 60 ενεργούς δασοπυροσβέστες και περίπου 25 ακόμη μέλη που στελεχώνουν κρίσιμες υποστηρικτικές λειτουργίες. Άλλοι ασχολούνται με τις χορηγίες, άλλοι με τη γραμματειακή υποστήριξη, άλλοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την τροφοδοσία των πληρωμάτων σε πολύωρες επιχειρήσεις ή τον συντονισμό όταν βρίσκονται στο πεδίο δεκάδες εθελοντές και οχήματα.
«Ακόμη και κάποιος που διαθέτει δύο ώρες τον μήνα μπορεί να είναι πολύτιμος. Αρκεί να αναλάβει μια συγκεκριμένη ευθύνη.»
Η ίδια φιλοσοφία ακολουθείται και στην εκπαίδευση. Όλοι οι εθελοντές πιστοποιούνται από το Πυροσβεστικό Σώμα στη δασοπυρόσβεση, ενώ τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε και η εκπαίδευση στα αστικά συμβάντα, όπως τροχαία ατυχήματα, πυρκαγιές σε οχήματα και σπίτια, διασώσεις και απεγκλωβισμοί.
Μάλιστα, στο Κλιμάκιο υπάρχουν και εθελοντές πυροσβέστες του Πυροσβεστικού Σώματος, αλλά και πενταετής πυροσβέστης, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη μεταφορά γνώσης και εμπειρίας προς τα υπόλοιπα μέλη. «Η εκπαίδευση δεν τελειώνει ποτέ», λέει ο Θανάσης Ντούλας. «Κάθε χρόνο υπάρχουν νέα σχολεία, νέες πιστοποιήσεις και νέα αντικείμενα. Όσο αλλάζουν οι κίνδυνοι, πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς.»
«Όταν ακουστεί το σήμα, σε πέντε λεπτά τα οχήματα έχουν φύγει»
Και εκείνη τη στιγμή ενημέρωσε ο ασύρματος!
Όσα μας περιέγραψαν οι δύο συνομιλητές επιβεβαιώθηκαν στην πράξη κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.
Ο ασύρματος διέκοψε τη συζήτηση.
«Αναφορά για καπνό στο Κρυονέρι…»
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι εθελοντές της βάρδιας είχαν κινητοποιηθεί. Τα οχήματα, ήδη ελεγμένα μηχανολογικά και εφοδιασμένα με νερό από την αρχή της υπηρεσίας, ξεκίνησαν προς το σημείο. «Αυτός είναι ο λόγος που κάνουμε βάρδιες», εξηγεί ο Γιώργος Φάμελος. «Το όχημα είναι έτοιμο, ο εξοπλισμός είναι ελεγμένος και όταν ακουστεί το σήμα δεν χάνεται χρόνος. Σε περίπου πέντε λεπτά έχουμε ήδη αναχωρήσει.»
Λίγο αργότερα αποδείχθηκε ότι ο “καπνός” ήταν τελικά σκόνη από διερχόμενο όχημα σε χωματόδρομο. Το περιστατικό όμως έδειξε κάτι πολύ σημαντικότερο: πώς λειτουργεί ένας οργανισμός που βρίσκεται σε διαρκή επιχειρησιακή ετοιμότητα.
«Ο κόσμος μας χειροκροτεί. Δύσκολα όμως γίνεται εθελοντής.»
Οι δυσκολίες του εθελοντισμού
Το Κλιμάκιο δεν δυσκολεύεται να βρει ανθρώπους που θα εκφράσουν τον θαυμασμό τους. Δυσκολεύεται να βρει ανθρώπους που θα μείνουν. «Μετά τις περσινές φωτιές γράφτηκαν περίπου δεκαπέντε άτομα», θυμάται ο Θανάσης Ντούλας. «Τελικά έμειναν δύο.» Οι περισσότεροι, όπως λέει, εντυπωσιάζονται από τη δράση. Βλέπουν τα οχήματα, τις στολές, τις επιχειρήσεις και θέλουν να συμμετάσχουν. Όταν όμως αντιλαμβάνονται ότι ο εθελοντισμός σημαίνει βάρδιες, εκπαίδευση, υποχρεώσεις, πειθαρχία και πολλές ώρες αναμονής, αρκετοί αποχωρούν.
«Ο κόσμος βλέπει μόνο τη φωτιά. Δεν βλέπει ότι μπορεί να κάθεσαι τέσσερις ώρες στη βάρδια περιμένοντας να μη συμβεί τίποτα. Κι όμως, αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι.»
Οι δύο συνομιλητές θεωρούν ότι στην Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη. Πολλοί πιστεύουν ότι μπορούν να βοηθήσουν μόνοι τους, φορώντας μια μπλούζα στο κεφάλι και κρατώντας ένα λάστιχο.
«Έχουμε χάσει ανθρώπους, εδώ στο Κρυονέρι, επειδή μπήκαν στη φωτιά χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό», λέει ο Γιώργος Φάμελος, αναφερόμενος στην τραγωδία του 2021. «Δεν πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας να γίνουμε ήρωες ή να προστατεύσουμε πάση θυσία το σπίτι μας. Πρέπει πρώτα να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.»
Ανάμεσα στις εκατοντάδες ιστορίες που έχουν ζήσει, υπάρχει και μία που προκαλεί ταυτόχρονα χαμόγελο και προβληματισμό. Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πυρκαγιάς, οι εθελοντές χρησιμοποίησαν το νερό από την πισίνα ενός σπιτιού για να καταφέρουν να το σώσουν από τις φλόγες. Λίγες ημέρες αργότερα, ο ιδιοκτήτης πέρασε από το Κλιμάκιο με ένα απρόσμενο αίτημα: να του γεμίσουν ξανά την πισίνα, αφού το νερό της χρησιμοποιήθηκε για την κατάσβεση. Ο Θανάσης Ντούλας αφηγείται το περιστατικό χωρίς διάθεση κριτικής, περισσότερο ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς αντιλαμβάνονται διαφορετικά οι άνθρωποι την αξία της προσφοράς. Για τους εθελοντές, εκείνη τη στιγμή δεν είχε σημασία το νερό μιας πισίνας. Είχε σημασία ότι ένα σπίτι σώθηκε. Για τον ιδιοκτήτη, όμως, η πρώτη σκέψη μετά την καταστροφή ήταν η πλήρωση της πισίνας του με νερό. «Αυτές οι ιστορίες», λέει χαμογελώντας, «σε κάνουν να καταλαβαίνεις ότι έχουμε ακόμη δρόμο ως κοινωνία».
Για τους ανθρώπους του Κλιμακίου, η πραγματική μάχη δεν ξεκινά όταν εμφανιστούν οι φλόγες, αλλά πολύ νωρίτερα. Γι’ αυτό και, εκτός από τις επιχειρήσεις, επενδύουν χρόνο στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των κατοίκων. Συμμετέχουν σε δράσεις σε σχολεία, συλλόγους και τοπικές ομάδες, εξηγώντας τι πρέπει να κάνει ένας πολίτης πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια πυρκαγιά. «Η πρόληψη σώζει ζωές», τονίζουν χαρακτηριστικά. Παράλληλα, προτρέπουν τους κατοίκους να μην περιορίζονται μόνο στον καθαρισμό των οικοπέδων τους, αλλά να επενδύουν, όπου είναι δυνατόν, και σε βασικά συστήματα πυροπροστασίας, όπως δεξαμενές νερού, αντλητικά συγκροτήματα ή μόνιμα συστήματα πυρόσβεσης γύρω από την κατοικία τα οποία να έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν αυτόματα, δηλαδή χωρίς τη φυσική παρουσία των ιδιοκτητών». Όπως επισημαίνουν, τα πρώτα λεπτά μιας πυρκαγιάς είναι καθοριστικά και ένα σωστά προετοιμασμένο σπίτι μπορεί να κερδίσει τον πολύτιμο χρόνο μέχρι να φτάσουν οι δυνάμεις πυρόσβεσης, γιατί το σπίτι δεν καίγεται όταν περνάει η πυρκαγιά, αλλά περίπου 20 λεπτά αργότερα. Αυτό ο χρόνος μπορεί και πρέπει να κερδηθεί.
Η δύναμη της συνεργασίας μέσα από την Πανελλήνια Ομοσπονδία
Ένα από τα θέματα για τα οποία μιλούν με ιδιαίτερη υπερηφάνεια είναι η δημιουργία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εθελοντικών Οργανώσεων Πολιτικής Προστασίας.
Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε πριν από περίπου τρία χρόνια από μεγάλες εθελοντικές ομάδες της χώρας, ανάμεσά τους η Ροδόπολη και ο Άγιος Στέφανος. Σήμερα συμμετέχουν περισσότερες από 42 πιστοποιημένες ομάδες και περίπου 2.500 εθελοντές από όλη την Ελλάδα.
Ο Θανάσης Ντούλας συμμετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο ως ταμίας, εκπροσωπώντας το Κρυονέρι. Όπως εξηγεί, η Ομοσπονδία δεν υποκαθιστά το Πυροσβεστικό Σώμα. Αντίθετα, λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις εθελοντικές ομάδες και την Πολιτεία, αλλά και ως ο μηχανισμός που μπορεί να κινητοποιήσει γρήγορα μεγάλες δυνάμεις οπουδήποτε στην Ελλάδα.
«Στην περσινή φωτιά στο Κρυονέρι ήρθαν περίπου σαράντα εθελοντικά οχήματα από ομάδες-μέλη της Ομοσπονδίας. Αντίστοιχα, εμείς έχουμε βρεθεί στη Χίο, στη Δαδιά, στην Άνδρο, στην Κορινθία, στη Θεσσαλία μετά τις πλημμύρες. Αυτή είναι η δύναμη της συνεργασίας.»
Μέσα από τη συλλογική αυτή προσπάθεια επιτεύχθηκαν και σημαντικές θεσμικές αλλαγές, όπως η απαλλαγή των εθελοντικών πυροσβεστικών οχημάτων από τέλη κυκλοφορίας, διόδια και τέλη ταξινόμησης στα εισαγόμενα οχήματα, μειώνοντας σημαντικά το οικονομικό βάρος των κλιμακίων.
«Αν αυτό το δάσος καεί ξανά, δεν θα το ξαναδούμε στη ζωή μας»
Το Κρυονέρι μετά τις πυρκαγιές
Για τον Θανάση Ντούλα, η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση της επόμενης φωτιάς. Είναι να προστατευθεί το δάσος που προσπαθεί ακόμη να αναγεννηθεί.
«Ένα πευκοδάσος χρειάζεται περίπου δέκα χρόνια για να μπορέσει να αναγεννηθεί. Εμείς βρισκόμαστε μόλις στον πέμπτο χρόνο από την καταστροφή. Αν καεί ξανά τώρα, ουσιαστικά δεν θα ξαναδούμε δάσος στη διάρκεια της ζωής μας. Θα χρειαστούν πάνω από εκατό χρόνια για να επανέλθει.»
Οι περσινές πυρκαγιές ανέδειξαν και έναν ακόμη κίνδυνο. Όχι τόσο το ίδιο το δάσος, όσο τις χορτολιβαδικές εκτάσεις.
«Ο κόσμος νομίζει ότι πιο επικίνδυνο είναι το πυκνό πευκοδάσος. Δεν είναι έτσι. Η φωτιά στα χόρτα κινείται με τρομακτική ταχύτητα.»
Όπως εξηγεί, η περσινή πυρκαγιά διένυσε τη διαδρομή από τη Δροσοπηγή έως το Κρυονέρι μέσα σε περίπου δύο ώρες, ενώ η μεγάλη φωτιά του 2021 χρειάστηκε σχεδόν μιάμιση ημέρα για την αντίστοιχη απόσταση. Η εμπειρία αυτή έχει αλλάξει και την καθημερινότητα του Κλιμακίου.
«Πλέον δεν φυλάμε μόνο το δάσος. Φυλάμε το μέλλον του.»
«Έχουμε λάβει ενισχύσεις από το Δήμο και τους Φορείς – χρειαζόμαστε περισσότερες»
«Με βάση το θεσμικό πλαίσιο οι εθελοντικές ομάδες δεν είναι δημοτικές ομάδες, καθώς ο Δήμος δεν έχει επιχειρησιακό ρόλο στην κατάσβεση των πυρκαγιών, αλλά στην πρόληψη και την αποκατάσταση», εξηγεί ο Θανάσης Ντούλας. «Θέλουμε να συνεργαζόμαστε με όλους – τη Δημοτική Αρχή, τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, τους συλλόγους και τις υπόλοιπες εθελοντικές ομάδες. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το καλό της περιοχής».
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που εξακολουθούν να απασχολούν το Κλιμάκιο είναι η δημιουργία σύγχρονων και λειτουργικών εγκαταστάσεων, που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας οργανωμένης εθελοντικής ομάδας. Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος, έχουν ήδη εξασφαλιστεί τόσο η απαιτούμενη έκταση όσο και οι χορηγοί για την υλοποίηση του έργου. «Ζητούμε τη στήριξη του Δήμου, ώστε να ενισχύσει την προσπάθεια και να πιέσει τους αρμόδιους κρατικούς φορείς για να δοθεί οριστική λύση στο θέμα της στέγασης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Στον τομέα του εξοπλισμού, οι ανάγκες παραμένουν αυξημένες και δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στις απαιτήσεις της πυρόσβεσης, αλλά και στα χειμερινά συμβάντα (πχ. Αδιάβροχα, μπότες κλπ.). Οι χορηγίες έχουν καλύψει σημαντικό μέρος των ελλείψεων και αποτελούν πολύτιμη στήριξη, ωστόσο απαιτείται μεγαλύτερη ενίσχυση από την Πολιτεία, ώστε οι εθελοντές να διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό για να επιχειρούν με ασφάλεια.
Αντίστοιχα, ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή του Δήμου Διονύσου στην καθημερινή λειτουργία του Κλιμακίου, καθώς καλύπτει τα καύσιμα και τα λειτουργικά έξοδα των πυροσβεστικών οχημάτων, ενώ συνδράμει και στις επισκευές τους. Στην αρχή της αντιπυρικής υπήρχε μία καθυστέρηση στην συντήρηση των οχημάτων, κάτι που με την πάροδο των ημερών εξομαλύνθηκε. Μάλιστα, αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτό το διάστημα, λόγω ακινητοποίησης ενός πυροσβεστικού οχήματος εξαιτίας βλάβης, ο Δήμος παραχώρησε προσωρινά στο Κλιμάκιο άλλο αξιόμαχο πυροσβεστικό όχημα, ώστε να μην επηρεαστεί η επιχειρησιακή του ετοιμότητα.
Η πρόληψη είναι υπόθεση όλων μας
Οι πυρκαγιές των τελευταίων ετών άλλαξαν οριστικά το τοπίο της περιοχής, αλλά και τη συμπεριφορά των κατοίκων. Το Κρυονέρι, όπως και οι γειτονικές περιοχές γύρω από την Πάρνηθα, βίωσε τις συνέπειες της καταστροφής με τρόπο που δύσκολα περιγράφεται με αριθμούς.
Για τους ανθρώπους του Κλιμακίου, όμως, η μεγαλύτερη αλλαγή αφορά την καθημερινότητα. Σήμερα η επιτήρηση είναι εντατικότερη, οι περιπολίες συχνότερες και η επαγρύπνηση συνεχής. Οι εθελοντές γνωρίζουν ότι μια μικρή εστία μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, ιδιαίτερα όταν επικρατούν ακραίες καιρικές συνθήκες.
Παράλληλα, διαπιστώνουν ότι οι κάτοικοι έχουν πλέον αποκτήσει μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και συνεργάζονται περισσότερο με τις αρχές και τις εθελοντικές ομάδες. Η εμπειρία των προηγούμενων καταστροφών λειτούργησε ως ένα σκληρό αλλά πολύτιμο μάθημα.
Ωστόσο, η προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί. Παρότι καταγράφεται πρόοδος στην αποκομιδή των κηπαίων, με σημαντική συμβολή τόσο του Δήμου όσο και του Συνδέσμου Δήμων & Κοινοτήτων για την Προστασία και Ανάπτυξη της Πάρνηθας «Σ.Υ.Ν.Π.Α.», εξακολουθούν να υπάρχουν οικόπεδα που δεν έχουν καθαριστεί, ενώ σε αρκετούς δρόμους παραμένουν σωροί από κηπαία που μπορούν, υπό δυσμενείς συνθήκες, να λειτουργήσουν ως εστίες έναρξης και εξάπλωσης πυρκαγιάς. Οι άνθρωποι του Κλιμακίου τονίζουν ότι η προσπάθεια των υπηρεσιών πρέπει να συνοδεύεται και από τη συνέπεια των κατοίκων, ώστε να μην επιβαρύνεται περαιτέρω η κατάσταση.
«Η πρόληψη», τονίζει ο Θανάσης Ντούλας, «είναι η σημαντικότερη μορφή πυροπροστασίας. Αν προλάβεις τη φωτιά στα πρώτα της λεπτά, έχεις ήδη κερδίσει τη μεγαλύτερη μάχη.»
Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλουν να αφήσουν οι άνθρωποι του Κλιμακίου. Ο εθελοντισμός δεν αφορά μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις που βλέπουμε στις ειδήσεις. Αφορά τη διαρκή παρουσία, την εκπαίδευση, τη συνεργασία και την ετοιμότητα που μπορεί, τελικά, να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια απλή αναφορά καπνού και σε μια καταστροφική πυρκαγιά. Και σε αυτή την προσπάθεια, ο ρόλος των πολιτών είναι εξίσου καθοριστικός: η υπεύθυνη στάση του καθενός αποτελεί το πρώτο και σημαντικότερο μέτρο πρόληψης.
