Project Info
Project Description
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να κυκλοφορούν με ασφάλεια. Εμείς πρέπει να τους δείξουμε τον δρόμο. Και ο Δήμος πρέπει να φροντίσει να υπάρχει δρόμος για να περπατήσουν.
Η σχολική χρονιά ξεκίνησε. Και μαζί της επέστρεψε το γνώριμο πρωινό σκηνικό: ξυπνητήρια που χτυπούν, παιδιά που ψάχνουν την τσάντα τους, γονείς που φωνάζουν «άντε, θα αργήσουμε!» και αυτοκίνητα που ξεκινούν με οδηγούς οι οποίοι έχουν ήδη καταναλώσει τα πρώτα… καύσιμα της ημέρας: καφές στο όρθιο και άγχος.
Κάπου ανάμεσα στο «πού είναι το μπουφάν σου;», στο «βάλε τη ζώνη σου» και στο «είσαι σίγουρος ότι πήρες τα σωστά βιβλία», υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό: η ασφαλής μετακίνηση των παιδιών μας. Και αυτή δεν είναι υπόθεση μόνο των παιδιών. Ούτε μόνο των γονιών. Ούτε μόνο των οδηγών. Είναι υπόθεση όλων μας.
Ιδιαίτερα στον Δήμο Διονύσου, όπου η μετακίνηση ενός παιδιού με τα πόδια, με λεωφορείο ή με το αυτοκίνητο του γονιού του δεν είναι πάντα τόσο αυτονόητα ασφαλής όσο θα έπρεπε. Πεζοδρόμια που διακόπτονται (ή δεν υπάρχουν), ανεπαρκής φωτισμός, ελλείψεις σε ασφαλείς διαβάσεις, προβλήματα στη σήμανση και στη σηματοδότηση και δρόμοι που δεν έχουν σχεδιαστεί με επίκεντρο τον πεζό και ιδιαίτερα το παιδί, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η προσοχή του γονιού και του οδηγού καλείται συχνά να καλύψει τα κενά των υποδομών.
Και αυτό δεν μπορεί να είναι η μόνιμη λύση.
Ο κάθε Δήμος έχει ευθύνη να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ένα παιδί να μπορεί να πάει στο σχολείο του με ασφάλεια. Δεν γίνεται κάθε διάβαση να είναι περιπέτεια, κάθε σκοτεινό σημείο να απαιτεί… νυχτερινή όραση και κάθε πεζοδρόμιο να μοιάζει με δοκιμασία αλά Survivor.
Από την άλλη πλευρά, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις υποδομές.
Εμείς, οι οδηγοί, έχουμε τεράστια ευθύνη. Και οφείλουμε τουλάχιστον να μετριάζουμε τον ενθουσιασμό μας στο γκάζι και να κινούμαστε με χαμηλές ταχύτητες.
Το παιδί που περνάει τον δρόμο, που βγαίνει από το σχολείο, που κινείται με ποδήλατο δεν έχει αμάξωμα και προφυλακτήρες γύρω του να το περιβάλλουν. Δεν έχει αερόσακους να το προστατεύουν. Δεν έχει ABS και ESP. Έχει μόνο την προσοχή του και τη δική μας.
Και κυρίως, έχει εμάς ως πρότυπο. Γι’ αυτό, με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, το Go For Dionysos θυμίζει 10 βασικούς κανόνες ασφαλούς μετακίνησης των μαθητών.
1. Πίσω κάθισμα και ζώνη. Πάντα.
Τα παιδιά πρέπει να κάθονται στο πίσω κάθισμα και να είναι σωστά δεμένα με τη ζώνη ασφαλείας. Για τα μικρότερα παιδιά απαιτείται το κατάλληλο παιδικό σύστημα συγκράτησης, ανάλογα με την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους.
Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας προβλέπει ειδικούς κανόνες για τη μεταφορά παιδιών και απαγορεύει, μεταξύ άλλων, την κατάληψη της θέσης δίπλα στον οδηγό από παιδιά κάτω των 12 ετών όταν δεν συγκρατούνται με εγκεκριμένο σύστημα κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους.
Με απλά λόγια: η ζώνη δεν είναι αξεσουάρ. Είναι εξοπλισμός ασφαλείας.
2. Το παιδικό κάθισμα δεν είναι… διακοσμητικό.
Φροντίζουμε το παιδικό κάθισμα να είναι σωστά εγκατεστημένο και σταθερό. Ανάλογα με το σύστημα πρόσδεσης, ελέγχουμε τη ζώνη ασφαλείας ή τη βάση ISOFIX. Ένα κάθισμα που «κάπως μπήκε» στο αυτοκίνητο δεν είναι σωστά τοποθετημένο και δεν πρόκειται να προστατέψει τον επιβάτη του.
Και ναι, καλό είναι να το καθαρίζουμε πού και πού. Αλλά πρώτα ασφάλεια, μετά τα ψίχουλα και τα τρίματα από την τυρόπιτα.
3. Επιβίβαση και αποβίβαση από την πλευρά του πεζοδρομίου.
Το παιδί επιβιβάζεται και αποβιβάζεται πάντα υπό την επίβλεψή μας και από τη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου, όταν αυτή βρίσκεται προς το πεζοδρόμιο.
Η αριστερή πόρτα μπορεί να το φέρει κατευθείαν δίπλα στην κυκλοφορία.
Δεν χρειάζεται να μάθει το παιδί από τόσο μικρό τι σημαίνει «τυφλό σημείο» ενός αυτοκινήτου.
4. Δέκα λεπτά νωρίτερα. Μπορεί να σώσουν και τα νεύρα μας.
Τα πρωινά είναι δύσκολα. Τα παιδιά αργούν να ξυπνήσουν, να ντυθούν, να βρουν την τσάντα, το παπούτσι, το μπουφάν ή εκείνο το περίφημο τετράδιο που μέχρι πριν από δύο λεπτά ήταν «σίγουρα πάνω στο γραφείο».
Η λύση δεν είναι να οδηγήσουμε σαν να συμμετέχουμε σε αγώνα. Ξεκινάμε τη διαδικασία δέκα λεπτά νωρίτερα. Το πιθανότερο είναι ότι θα φτάσουμε στο σχολείο λίγο πιο ήρεμοι. Και κυρίως, θα φτάσουμε με ασφάλεια.
5. Το παιδί βλέπει. Και αντιγράφει.
Δεν καπνίζουμε, δεν βρίζουμε, δεν κάνουμε επιθετικές προσπεράσεις, δεν χρησιμοποιούμε το κινητό, δεν βαφόμαστε και δεν μετατρέπουμε τον δρόμο σε πεδίο μάχης. Τηρούμε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Γιατί το παιδί που κάθεται στο πίσω κάθισμα παρατηρεί τα πάντα.
Τα παιδιά μας είναι οι αυριανοί οδηγοί. Οδηγούν σήμερα μαζί μας, πριν ακόμη πιάσουν τιμόνι.
6. Το σχολείο δεν έχει… drive through.
Δεν παρκάρουμε πάνω στα πεζοδρόμια, σε διαβάσεις, κάθετα στον δρόμο ή σε διπλή σειρά επειδή «θα κάνω μόνο ένα λεπτό για να αφήσω το παιδί». Αυτό το «ένα λεπτό» μπορεί να υποχρεώσει ένα παιδί να κατέβει σβέλτα από το πεζοδρόμιο και να κινηθεί ανάμεσα στα αυτοκίνητα, χωρίς να προσέχει.
Και ας θυμόμαστε ότι ο ΚΟΚ απαγορεύει τη στάση και στάθμευση πάνω σε διάβαση πεζών ή ποδηλατιστών και σε απόσταση μικρότερη των 5 μέτρων εκατέρωθεν. Ας περπατήσουμε δέκα μέτρα παραπάνω. Δεν θα μας χαλάσει τη φυσική κατάσταση. Μπορεί όμως να προστατεύσει ένα παιδί.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη: όταν παρκάρουμε πάνω στο πεζοδρόμιο, καταστρέφουμε σταδιακά τη δημόσια υποδομή και μετά διαμαρτυρόμαστε επειδή «ο Δήμος δεν φτιάχνει τα πεζοδρόμια». Λίγη αυτοκριτική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
7. Χέρια, κεφάλια και αντικείμενα μέσα.
Τα παιδιά δεν βγάζουν χέρια, κεφάλια ή αντικείμενα από τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Μπορεί να φαίνεται διασκεδαστικό. Δεν είναι. Στον δρόμο, κάτι που μοιάζει με παιχνίδι μπορεί να γίνει ατύχημα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου.
8. «Πετάγομαι για δύο λεπτά» δεν υπάρχει.
Δεν αφήνουμε ποτέ το παιδί μόνο του μέσα στο αυτοκίνητο, ακόμη και για σύντομη στάση για να πάρουμε ένα καφέ. Θερμοπληξία, ακούσια απελευθέρωση του χειρόφρενου, κλοπή ή άλλος απρόβλεπτος κίνδυνος είναι αρκετοί λόγοι για να μην πούμε ποτέ το περίφημο:
«Έλα μωρέ, δύο λεπτά θα κάνω». Τα δύο λεπτά είναι από τις πιο επικίνδυνες μονάδες μέτρησης στην οδική ασφάλεια.
9. Η διαδρομή μπορεί να γίνει μάθημα.
Δεν χρειάζεται κάθε συζήτηση για την οδική ασφάλεια να γίνεται σε μορφή διάλεξης.
Στη διαδρομή προς μια εξωσχολική δραστηριότητα που τα παιδιά είναι πιο χαλαρά, μπορούμε να συζητήσουμε μαζί τους για τη συμπεριφορά των οδηγών, να τους δείξουμε σωστές πρακτικές και να εξηγήσουμε γιατί κάτι που βλέπουν στον δρόμο είναι λάθος.
Όχι για να τους μάθουμε να κρίνουν τους πάντες, αλλά για να τους μάθουμε να σκέφτονται πριν κάνουν το ίδιο.
10. Το αυτοκίνητο δεν είναι παιδότοπος.
Όπως μαθαίνουμε στα παιδιά να σέβονται το σπίτι και το δωμάτιό τους, πρέπει να μάθουν να σέβονται και το αυτοκίνητο. Καθαριότητα, τάξη, σωστή χρήση και — πάνω απ’ όλα — ασφάλεια.
Γιατί το αυτοκίνητο δεν είναι απλώς το μέσο που μας πάει στο σχολείο, στο φροντιστήριο ή στην προπόνηση. Είναι ένας χώρος όπου κάθε συμπεριφορά μας διδάσκει κάτι.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΤΙΝΙΑ
Τα ηλεκτρικά πατίνια δεν είναι παιχνίδι και η νομοθεσία το αντιμετωπίζει πλέον πολύ πιο αυστηρά. Ο ισχύων ΚΟΚ προβλέπει ότι οι οδηγοί των Ελαφρών Προσωπικών Ηλεκτρικών Οχημάτων (ΕΠΗΟ) πρέπει να έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους, με ειδική εξαίρεση για συγκεκριμένα οχήματα που χρησιμοποιούνται από άτομα με αναπηρία. Παράλληλα, για τα ΕΠΗΟ προβλέπονται κανόνες ασφαλούς κυκλοφορίας και χρήση προστατευτικού κράνους στις σχετικές κατηγορίες οχημάτων. Άρα, πριν αγοράσουμε ή παραδώσουμε ένα ηλεκτρικό πατίνι σε ένα παιδί, καλό είναι πρώτα να διαβάσουμε τον ΚΟΚ και μετά τη διαφήμιση του καταστήματος.
Το παιδί δεν μπορεί να προστατευτεί μόνο του
Και εδώ επιστρέφουμε στην αρχή.
Δεν μπορούμε να ζητάμε από ένα παιδί να είναι προσεκτικό όταν ο δρόμος γύρω του δεν είναι σχεδιασμένος για να το προστατεύει.
Ο Δήμος Διονύσου οφείλει να συνεχίσει και να ενισχύσει τις παρεμβάσεις για ασφαλείς διαδρομές προς και από τα σχολεία: φωτισμό, διαβάσεις, σήμανση, πεζοδρόμια, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και γενικότερα υποδομές που βάζουν τον πεζό και το παιδί στη θέση που πρέπει να έχει μέσα στην πόλη: πρώτη.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΤΗ Λ. ΔΙΟΝΥΣΟΥ
Και εδώ αξίζει μια ιδιαίτερη αναφορά στο νέο σχολείο που ετοιμάζεται να λειτουργήσει στη Λεωφόρο Διονύσου. Οι κάθετοι δρόμοι προς τη Λ. Διονύσου, οι οποίοι θα κληθούν να εξυπηρετήσουν την καθημερινή μετακίνηση μαθητών και γονέων, δεν φαίνεται να μπορούν να υποστηρίξουν το πρόσθετο κυκλοφοριακό φορτίο. Η ορατότητα σε αρκετά σημεία είναι περιορισμένη, ενώ οι ταχύτητες των οχημάτων που κινούνται στη λεωφόρο είναι υψηλές.
Ο Δήμος οφείλει να προχωρήσει εγκαίρως σε κυκλοφοριακή μελέτη για την περιοχή, ώστε να σχεδιαστούν οι απαραίτητες παρεμβάσεις και να εξασφαλιστεί η ομαλή και, κυρίως, ασφαλής κυκλοφορία. Μια λύση που θα μπορούσε να εξεταστεί είναι η δημιουργία κυκλικών κόμβων, όπως συμβαίνει ευρέως σε ευρωπαϊκές πόλεις, όπου μπορούν να συμβάλουν στη μείωση των ταχυτήτων και στην ασφαλέστερη διαχείριση των διασταυρώσεων.
Το ζητούμενο είναι ένα: να μην περιμένουμε να λειτουργήσει πρώτα το σχολείο και μετά να αναζητούμε λύσεις για την κυκλοφορία. Ο σχεδιασμός πρέπει να προηγηθεί.
Αλλά ούτε ο καλύτερος φωτισμός, ούτε η πιο καλοβαμμένη διάβαση μπορούν να αντικαταστήσουν την υπευθυνότητα του οδηγού. Γιατί μπορεί να περιμένουμε από τον Δήμο να φτιάξει καλύτερους δρόμους. Από εμάς, όμως, περιμένουμε κάτι πολύ πιο απλό: να κόψουμε ταχύτητα. Να προσέξουμε. Να σεβαστούμε. Και αν χρειάζεται να περπατήσουμε δέκα μέτρα παραπάνω για να αφήσουμε το αυτοκίνητο σωστά, ας το κάνουμε.
Άλλωστε, το σχολείο δεν θα φύγει. Το παιδί πρέπει να φτάσει με ασφάλεια.
